Lilypie Kids Birthday tickers
Lilypie Third Birthday tickers
Mostrando entradas con la etiqueta Adopción. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Adopción. Mostrar todas las entradas

sábado, 1 de septiembre de 2012

La mejor familia del mundo

 
Una bonita mañana de mayo, Carlota estaba jugando en el jardín del orfanato cuando la directora la llamó a su despacho.
 —Te ha adoptado una familia, Carlota. Vendrán a por ti mañana —dijo.Por supuesto, los otros niños no tardaron en enterarse de la buena nueva.
 —¡Qué suerte!
 —¡Que envidia.
 —¡Felicidades, Carlota!
 —¿Cómo crees que será tu nueva familia?
Carlota cruzó los dedos y pidió un deseo: “Espero que sea la mejor familia del mundo.” Esa noche, Carlota no podía dormir de los nervios y pensó en cómo sería la familia perfecta. Imaginó que la adoptaba… ¡una familia de pasteleros!
Si la adoptaba una familia de pasteleros, viviría en una pastelería. Podría pasar el día entre tartas, torteles, bollos y bombones. Escribir mensajes de azúcar en las tartas y sorber el merengue de los pasteles de merengue. Tendría palmeras de chocolate para desayunar, comer, merendar y cenar. Sin duda, ¡una familia de pasteleros sería la mejor familia del mundo!
 
Aunque pensándolo mejor… Como seguía sin poder dormir, Carlota volvió a pensar en cómo sería la familia perfecta. Imaginó que la adoptaba… ¡una familia de piratas!
Si la adoptaba una familia de piratas, viviría en un barco pirata. Podría navegar por los siete mares. Pintar banderas de calaveras y huesos y buscar tesoros de doblones de oro. Luciría un mono en el hombro derecho, un loro en el izquierdo, un parche en el ojo y una pata de palo. Sin duda, ¡una familia de piratas sería la mejor familia del mundo!

Aunque pensándolo mejor… Como aún no podía dormir, Carlota volvió a pensar en cómo sería la familia perfecta. Imaginó que la adoptaba… ¡una familia de domadores de tigres!
Si la adoptaba una familia de domadores, viviría en un circo. Podría pasar el día jugando con los tigres. Rizar los bigotes de los cachorros y contar las rayas de su pelaje. Llevaría un tigre de bengala al colegio para ser la más popular del recreo. Sin duda, ¡una familia de domadores sería la mejor familia del mundo!

Aunque pensándolo mejor… Como todavía no conciliaba el sueño, Carlota volvió a pensar en cómo sería la familia perfecta. Imaginó que la adoptaba… ¡una familia de astronautas!
Si la adoptaba una familia de astronautas, viviría en una nave espacial. Podría visitar todos los planetas. Beber batidos en la Vía Láctea y bailar el hula hop con el anillo de Saturno. Contaría estrellas para dormirse por las noches. Sin duda, ¡una familia de astronautas sería la mejor familia del mundo!

Aunque pensándolo mejor… Con sorpresa, Carlota miró la ventana y descubrió que ya se había hecho de día. ¡Había pasado la noche entera sin dormir y su nueva familia ya había llegado a buscarla!

Los Pérez.
Leonor, la nueva madre de Carlota, es funcionaria de correos. No es pastelera pero, todas las tardes al volver del cole, nunca se olvida de comprarle a Carlota una enorme palmera de chocolate para merendar.
Roberto, el nuevo padre de Carlota, es agente de seguros. No es un pirata, pero le encanta jugar con Carlota a buscar tesoros escondidos en el descampado del barrio.
Elvira, la nueva abuela de Carlota, está jubilada. No es domadora de tigres, pero tiene dos gatos, Bigotes y Bruno, que se pasan el día dormitando en su regazo y les encantan las sardinas.
Pedro, el nuevo hermano de Carlota, estudia en el mismo colegio que ella. No es astronauta, pero ha decorado el techo del dormitorio con estrellas que brillan en la oscuridad para que él y Carlota puedan contarlas por la noche antes de dormir.

Y así, bajo el cielo estrellado de su habitación, Carlota Pérez por fin pudo dormir y no tuvo que imaginar más.
Había conseguido la mejor familia del mundo





Susana López Rubio
http://www.educared.org.ar/enfoco/imaginaria/biblioteca/?p=121

sábado, 14 de julio de 2012

Nos vamooooooosssss!!!!!!

Siiiii ... por fin se ha resuelto todo ... el miércoles 11 teníamos juicio y quedaba abierto porque el MOWA no presentaba cartas para nadie. El jueves, bien entrado el medio día, nos llamaban de la ECAI para darnos la noticia de que se había presentado nuestra carta y se mantenía la fecha del segundo juicio en Addis Abeba, el 23 de julio ... así que, no hemos parado organizándolo todo para irnos ...
Nuno está nervioso e ilusionado, quiere conocer YA a su hermanita, visitar Etiopía y ver que todo el mundo es de color marrón, como él (y no color mayonesa como nosotros) y tiene muuuuuchas ganas de volar en avión. Nosotros estamos FELICESSSSS!!!
Vera Tsion, mi niña pequeña, mi amor de mirada valiente, ya vamos a buscarte pequeñita, ya llegamos!!!!!

jueves, 5 de julio de 2012

No podía ser tan fácil ...

No, no podía ser tan fácil, con la previsión de salida inminente para Etiopía, las maletas a medio hacer, la casa llena de cositas de la niña, Nuno y yo de vacaciones ilusionadísimos preparándolo todo ... y el proceso ha dejado de fluir ... si, debido a una confusión administrativa, nuestro juicio positivo no es tal, así que tenemos fecha de nuevo juicio el día 11 ... qué difícil y que duro se hace todo esto a veces ... pero en fin, por nuestra hija, lo que sea!

miércoles, 27 de junio de 2012

Juicios ...

He decidido hacer una sola entrada con todas las fechas de jucio que tengamos ... parece que el MOWA está funcionando irregularmente así que se prevé que la cosa se alargue ... y nosotros lo que más deseamos es salir volando a buscar a nuestra pequeniña!!!! ... pero así están las cosas así que:
17-6-2012: Tenemos fecha de primer juicio para el día 26 de junio y toooooodos los dedos cruzados, deseando que todo vaya bien.
18-6-2012: Nos han adelantado el juicio, la nueva fecha es el 20 de junio de 2012 ... SÓLO QUEDAN DOS DÍAS ... de los nerviooooooosssssss!!!!!
21-6-2012: Si, ayer aplazaron el juicio de Vera Tsion hasta mañana ... es poco tiempo, lo sé ... pero me despierta viejos fantasmas ... además están los inevitables nervios ... en fin, litros de tila y a cruzar los dedos para mañana ...
22-6-2012: Se aplaza de nuevo el juicio, la jueza no se presenta a trabajar, tiene un examen (no tenemos que desesperar, aquí estas cosas también pasan), nos dan nueva fecha de juicio para el miércoles 27 ... más paciencia (las familias adoptantes tenemos un master en esta disciplina) y más tila ...
27-6-2012: La noticia de hoy es que mañana el Juzgado nos da la información, es decir, dicen cómo ha ido todo ... buffffff!!!
28-6-2012: Juicio positivo, Vera Tsion es nuestra hija, nos vamos a Etiopíaaaaaaaaaaaaa!!!
4-7-2012: Error administrativo, el juicio no es positivo, fecha de nuevo juicio miércoles, 11 de julio, fecha de segundo juicio 23 de julio.
11-7-2012: El MOWA no presenta ninguna carta a los juicios celebrados hoy, la jueza deja abierto el nuestro a espera de que la aporten.
12-7-2013: LLamada de la ECAI, el MOWA a aportado nuestra carta ... ahora siiiiii, juicio positivo ... Vera Tsion vamos a buscarte!!!!!

jueves, 21 de junio de 2012

Aplazado ...






Si, ayer aplazaron el juicio de Vera Tsion hasta mañana ... es poco tiempo, lo sé ... pero me despierta viejos fantasmas ... además están los inevitables nervios ... en fin, litros de tila y a cruzar los dedos para mañana ...

domingo, 17 de junio de 2012

Fecha de juicio ...






Tenemos fecha de primer juicio para el día 26 de junio y toooooodos los dedos cruzados, deseando que todo vaya bien.

Actualización 18-6-2012: Nos han adelantado el juicio, la nueva fecha es el 20 de junio de 2012 ... SÓLO QUEDAN DOS DÍAS ... de los nerviooooooosssssss!!!!!

lunes, 11 de junio de 2012

ASIGNACIÓN!!!!!

Hace mucho tiempo que no escribo ... no es por falta de ganas, ni porque no tenga nada que contar o nada que quiera compartir ... es por falta de tiempo y de descanso principalmente ... y un poco de pereza también ...
Pero hoy toca escribir ... esta entrada es la primera dedicada a la que, si todo sale bien, será nuestra hija, bebita guapa de mirada valiente ... el viernes nos han asignado y hoy hemos visto la foto de Vera Tsion una P R E C I O S A niña de cuatro mesecitos de edad ... estamos taaaaaan contentos, emocionados, nerviosos que toda la entereza y serenidad con las que vivíamos este segundo proceso se han esfumado ... por lo menos por ahora ...
Nuno está encantado con su hermanita ... nervioso, espectante ... y además estamos intentando ayudarle a reconocer en el proceso de adopción de su hermana el suyo propio ...
- Mamá y cuando vamos a buscar a mi hermanita?
- Pues como pasó contigo, cuando una señora muy importante de Etiopía que se llama "Jueza", nos diga: ya podeis venir familia a buscar a vuestra hija y hermana pequeña de Nuno.
- Entonces falta un poquito de tiempo?
- Si, así, un poquito de tiempo.

viernes, 30 de diciembre de 2011

Hace tres años

Pués si, las familias adoptantes tenemos muuuuchas fechas que recordar: el día que iniciamos el expediente, la notificación de la idoneidad, la firma con la ECAI, la llegada de los papeles al país, la asignación, fecha o fechas de juicio, el viaje, el encuentro, el regreso, ... buf!!! ... muchas.
Nosotros no celebramos ninguna, pero si las recordamos con más o menos emoción (cuando no se nos pasa la fecha) ... pero la de hoy es especial y, por supuesto no la olvidamos ... hoy hace tres años que vimos por primera vez la carita de Nuno, la foto de su asignación ... nos pareció el bebé MÁS GUAPO DEL MUNDO (así con mayúsculas) ... que con menos de tres meses, muy seriote miraba a la cámara esperando a sus papá y a su mamá ...

Qué azar tan maravilloso nos ha unido para siempre!!!!!!


domingo, 18 de diciembre de 2011

Novedades ...

Estoy poniéndome al día con toooooodos los blogs de familias compañeras del primer proceso y del segundo y ... es que llevaba mucho tiempo desconectada, ... pero cuantas novedades!!!!!! ... asignaciones, viajes, subidones, bajones, noticias, más noticias y muuuuuucha información interesante, ... sobre Etiopía, sobre la adopción, la crianza, ... en fin, que no me doy actualizado, seguiré leyendooooooo ... y comentando ...

Nuestras novedades ... pues Nuno empezó en septiembre en el "cole de mayores" y aunque echamos mucho de menos la guarde, se adaptó fenomenal, ... tiene una "superpandi" chulísima y una profe genial, Marta, que además nos va contando en su blog "Cole de Colores" (supercurrao) cómo les va a nuestros/as peques en el día a día del aula ...
En el comedor del cole, igual de bien ... come todo, le encanta la comida, se lo pasa bien, se socializa con niñas y niñas de todas las edades y yo lo recojo a las 16:00 horas rendido ... hemos intentado recortar y retirar la siesta, pero hemos desistido, ... llega tan cansadito, que luego está fatal toda la tarde ... así que seguimos durmiendo un poquito después del cole ...
El 24 de septiembre Nuno cumplió tres añitos y celebramos una fiesta por tooooodo lo alto, con tarta de tren incluída (dejo una foto) que me curré durante día y medio en la cocina, ... es toda artesanal, eh!!! ... que gran invento la Thermomix!!!! (se merece una entrada).


Pués eso, que Nuno es muuuuuy mayor y se desviste y casi se viste solito, come solito, recoge sus juguetes y sus cosas, pone la mesa y ayuda con las tareas doméstica ... y le encanta cocinar ... es muuuuuuy autónomo, aunque seguimos a vueltas con el tema del pis ... no todo iba a salir tan rodado ... me tiene loca... pero con mucha paciencia y refuerzos positivos, poquito a poco vamos haciendo avances ...
Y ahora disfrutando de la Navidad, me encanta vivir estas fiestas con él, ya el año pasado fueron superespeciales y este otra vez  ... le encantan las luces, los Papá Noeles, los adornos, las estrellitas ... hasta el carbón!!!! le gusta todo!!!!

Respecto a su hermanito o hermanita (Nuno siempre habla de su hermanita) ... firmamos con la ECAI en mayo, inmediatamente hicimos los primeros obradoiros con un grupo majísimo de mamás y papás, nuestro expediente lo enviaron a Etiopía a finales de octubre y estamos en espera ... tranquilos, ilusionados y expectantes ...

Hace unos días con Nuno hablábamos de portarse bien y portarse mal ... qué cosas hacemos y nos portamos bien (hacemos caso a mamá y papá, recogemos los juguetes, hacemos pis en el orinal, no jugamos con la comida, ...) y qué cosas hacemos y nos portamos mal (pegamos a Burla, hacemos pedorretas cuando nos habla mamá o papá, no obedecemos a los mayores, hacemos pis en el calzoncillo, ...) y va Nuno y me dice todo serio (con su lengua de trapo)
- Mamá, y si mi hermanita se porta mal ... la devolvemos a Etiopía?
Supongo que mi cara debía de ser un poema ... sencillamente estaba A-L-U-C-I-N-A-D-A ... 
- NO, Nuno, tu hermanita o hermanito, como tú, va a ser tu hermanito o hermanita PARA SIEMPRE y nuestro hijo o nuestra hija PARA SIEMPRE ... como dice Buzz Lightyear (su héroe), HASTA EL INFINITO Y MÁS ALLÁ!!!!!! 

domingo, 11 de diciembre de 2011

Vuelve a casa por Navidad ...


Hola blogosfera ... aquí estamos de nuevo, ... estamos actualizando el blog, revisando enlaces, añadiendo otros, leyendo post atrasados, intentando comentarlos y pronto contaremos novedades ... ah!!! y sabemos que nos habéis premiado, así que también los tenemos pendientes ...
Pues eso ... que volvemos a casa por Navidad ...

miércoles, 3 de agosto de 2011

Dos años ...

Hace dos años ... a esta hora (20:30) nos subíamos al primer avión de los tres que nos llevarían a Etiopía a recoger a nuestro hijo ... así que estos son días de muchos recuerdos, emociones, alegría, añoranzas ... Sabemos que hay muchas familias que lo están pasando mal porque en Etiopía está habiendo cambios en la manera de proceder, entender y gestionar las adopciones internacionales y esto está provocando que se estén alargando mucho los plazos desde la asignación al primer juicio, al segundo juicio y, por lo tanto, al viaje  ... nosotros mismos, iniciando nuestro segundo proceso, también estamos  un poco inquietos y un poco preocupados porque ya nos sentimos embarazados de nuevo ...
Y si ... tenemos experiencia en ejercitar la paciencia, en desesperarse con plazos que se alargan y con la falta de respuestas a preguntas, a la aparente sinrazón de proceder en nuestra querida Etiopía y a nosécuantascosasmás ... porque nuestro fin de proceso de Nuno fue atípico y duro, muy duro, tardamos 7 meses en convertirnos en familia desde la asignación y tres años desde la solicitud ... sin embargo ahora ... con el tiempo, nos hemos dado cuenta de que algunas adopciones son así ... pasan cosas, se complican, se hacen difíciles, desesperantes, tristes, se alargan, te desesperas, te enfadas, te vuelves a desesperar y lo vas llevando como puedes, porque no te queda otra ...
Pero también sabemos que el final lo compensa TODO ... y que volveríamos a pasar por lo mismo una y mil y un millón de veces ... incluso pasarímos por cosas peores si volviesemos a ser papás de Nuno de nuevo ...
Y ahora, con el tiempo y la sonrisa de Nuno cada mañana al despertarnos, sabemos que todo lo vivido forma parte de nuestro bagaje personal, de nuestra forma de ser, de vivir, de afrontar, de crecer como personas, de madurar y lo mejor es que ... todo lo pasado nos llevó a Nuno Adonai y tenemos muy, muy claro que aquel precioso niño pequeñito, pequeñito, de ojos grandes y mirada sorprendida, aquel bebé bonito y tierno que se agarró con fuerza a nosotros en cuanto lo cogimos en brazos era NUESTRO HIJO y ... también sabemos que él, como nosotros, esperaría lo que fuese hasta convertirnos en familia ...
Y de la misma manera sabemos, que hay un niño o una niña en algún lugar de Etiopía (deseamos con todas nuestras fuerzas que sea Etiopía de nuevo) y que él o ella y sólo él o ella, será nuestro segundo hijo o hija y el hermanito o hermanita de Nuno y que le queremos, le queremos mucho y le esperaremos, le desesperaremos y le pelearemos lo que sea necesario!!!!!!

jueves, 24 de marzo de 2011

30 meses

Si, hoy Nuno cumple 30 meses ... cómo pasa el tiempo!!! y qué mayor está!!! ... habla por los codos, cada día aprende palabras nuevas y está empezando a perfeccionarse, a corregirse a si mismo su vocabulario y su "lengua de trapo" ... pregunta continuamente cómo se llaman las cosas, cómo se dicen bien las palabras, corrige su pronunciación (ahora está mejorando las "eses") y sobre todo pregunta mucho, mucho "y por qué?"
Esta temporada ha sido dura, mi incorporación al nuevo trabajo (con el que estoy encantada) fue un "meneo" importante a nuestra vida familiar ... madrugones (nos levantamos a las 6 de la mañana), con lo cual nos acostamos muy temprano, reorganización doméstica (compra semanal, limpieza, plancha, etc.), mucho cansancio y disfrutar (y descansar) intensamente los fines de semana ... no ha sido fácil coger el ritmo, sobre todo porque hemos pasado dos catarros familiares fuertes, Nuno una otitis con fiebre y parásitos intestinales y yo que estuve con una reacción alérgica fortísima, con febrícula y mucha tos durante dos semanas por los dichosos "bichitos" ... en fin, que ya estamos (casi) recuperados y Nuno más alto, ... no sé cuál es la razón, pero cuando están "pachuchos" muchos niños/as crecen ... y Nuno también, así que ya hemos retirado otro par de pantalones ...
Además estamos en proceso de búsqueda y solicitud de cole para el peque, ... en realidad, no tanto del cole, sino de cole con comedor ... lo que no es fácil, porque aunque casi todos los centros ofrecen servicios de conciliación (madrugadores, servicio de comedor, actividades extra-escolares, ...) siguen siendo insuficientes y ofrecen soluciones muy estándar, que a nosotros no nos resuelven  ... así que, crucemos los dedos para que nos salgan bien las cosas y tengamos colegio y comedor con horario adaptado para el próximo curso ...
Al mismo tiempo, seguimos con mucho interés todas las noticias que nos llegan de Etiopía y de los cambios que se están produciendo en el sistema de adopción en el país ... ya nos han entrevistado, han visitado nuestra casa, han resuelto y nos ha llegado el Certificado de Idoneidad (esta vez todo ha sido rapidísimo y muy fácil), así que estamos a la espera de que la ECAI nos llame para firmar ... queremos y deseamos que el hermanito o hermanita de Nuno sea etíope como él, ... nos sentimos tan unidos a Etiopía que no entendemos que nuestro segundo hijo o hija no nazca allí ... así que leemos a diario foros y blogs en busca de novedades ... y lo que hace dos semanas era una tempestad de informaciones variadas, en este momento es calma chicha ...
Por cierto, hay una Exposición Solidaria con fotos de Addis Abeba en la cafetería Tortoni (al lado de la Librería Arenas) en el Cantón Pequeño de A Coruña ... probablemente este fin de semana nos pasaremos a verla ... ya os contaremos ... más información en http://quenadiepasehambre.blogspot.com/

Actualización 27-3-11: Respecto a la exposición, hace días que ya no está; ayer nos pasamos por la cafetería Tortoni y nos dijeron que ya había acabado ... en fin, nos llevamos una pequeña desilusión, pero nos tomamos unos cafés con nata ricos, ricos ...

sábado, 29 de enero de 2011

La Noche Temática

Hoy en La 2 de TVE a partir de las 23:30 horas, La noche Temática emite una serie de reportajes dedicados al tema de la adopción internacional.
La Noche Temática nos lleva este sábado a India, Filipinas y EE.UU. para descubrirnos infancias perdidas

Las adopciones son un proceso largo y difícil que puede durar años y en cuanto un bebé crece sus posibilidades van desapareciendo. En Estados Unidos exhiben a los niños en pasarela para seducir a unos futuros padres. En lugares como la India la extrema pobreza obliga a las familias a abandonar a sus hijos y en Manila la policía hace redadas para limpiar las calles de niños. Este sábado en La Noche Temática emitimos tres documentales sobre infancias perdidas: "Los niños de la pasarela", "Color en Matruchhaya" y "Los desheredados de Manila".
Se podrá seguir en directo en la web y los documentales estarán disponibles on line tras la emisión en TV.

viernes, 24 de diciembre de 2010

Bo Nadal ...

Son días de recados, preparativos, ilusiones, sorpresas ... y este año además vividos a través de los ojos curiosos de Nuno, que no deja de sorprenderse con todo ... mia mamá é Navidá es lo que más repite estos días ... las luces, los Papá Noel, la nieve ... todo es nuevo y le sorprende y le encanta ... la pena es que no entiende mucho esto de que Papá Noel y los Reyes Magos traen regalos a los niños que se portan bien y carbones a los que se portan mal, ya queríamos utilizar este pequeño chantaje este año ... pero no, no cuela ...
El viernes pasado asistimos a la fiesta de Navidad en el cole de Nuno, en la obra de teatro representaron un Belén y a Nuno le tocó hacer de Rey Baltasar ... no podía ser de otra manera ... guapísimo, estaba guapísimo mi niño ... le sobresalía el pelazo por debajo y por el medio de la corona (no se lo hemos cortado desde que nació) y el traje y la corona los lucía como un verdadero rey ... y es que en nuestra casa lo es ...
Y esta semana hemos recibido la notificación de la Xunta con la fecha de la primera entrevista de idoneidad, a finales de enero ... ha sido una grata sorpresa, porque este inicio de embarazo lo estamos viviendo con muuuuuuuucha tranquilidad y además, no contabamos con las entrevistas tan pronto ... así que, Papá Noel nos ha dejado un regalo por adelantado y estamos muy contentos ...


¡Bo Nadal!

miércoles, 24 de noviembre de 2010

Portal Galego de Adopcións

Santiago, 24 de novembro.- O portal galego de adopcións da Xunta de Galicia, http://adopcions.xunta.es, está desde hoxe a disposición daquelas persoas que precisen información sobre este proceso ou para realizar determinados trámites permitidos por vía telemática. A conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, presentou hoxe esta nova ferramenta na que se ofrecerá unha información útil, práctica e actualizada a todas aquelas persoas que estean pensando en adoptar, se atopen no proceso o mesmo xa o completaran.
O que o Goberno galego pretende con esta iniciativa é facilitar de primeira man á cidadanía galega todos os datos que se precisan para levar a cabo o proceso de adopción. “O que pretendemos é que se coñezan os pasos que hai que seguir e como funciona o sistema”, apuntou Mato.
Así mesmo, o novo portal permitirá a xestión telemática de certas fases do proceso de adopción, xa que a través do portal poderase facer a descarga da documentación necesaria para iniciar o proceso de adopción. A conselleira resaltou que Galicia é a segunda autonomía de todo o Estado en poñer en funcionamento esta iniciativa.
A ferramenta telemática inclúe, ademais da información de todo o proceso, os países nos que se poden adoptar e as entidades colaboradoras acreditadas en Galicia, bibliografía, e incluso unha guía práctica para saber onde obter a documentación necesaria e onde dirixir a solicitude en base ás características dos solicitantes. Tamén se proporciona acceso a un apartado de novas, así como ás páxinas web de organismos oficiais e internacionais e asociacións relacionadas con este tema, tanto en Galicia como nos países de orixe dos posibles menores a adoptar.
O que se pretende é proporcionar elementos de reflexión sobre o alcance da súa decisión confrontando as súas expectativas coa realidade, informar sobre o proceso legal e dar resposta ás preguntas máis habituais dos solicitantes”, detallou Mato.
Ademais, as persoas solicitantes dunha adopción e tamén aqueles que xa a realizaran terán acceso actualizado en calquera momento ao seu expediente.

Guía interactiva
Unha das novidades salientables deste portal de adopcións inclúe unha guía interactiva a través da que os usuarios da ferramenta poden facer unha simulación para coñecer, segundo as suas características, os países onde poden solicitar a adopción, así como os requisitos que se piden en cada un dos casos.
O que queremos é, en definitiva, facer unha adopción máis accesible co acceso permanente e actualizado aos datos e para derrubar as barreiras que existen sobre a adopción, a desinformación en primeiro lugar e tamén a crenza de que é un proceso complicado ou reservado a uns poucos”, indicou a responsable da Consellería.
Neste sentido, Mato explicou que o Goberno galego seguirá a defender a adopción como “unha vía idónea” para garantir aos menores unha familia na que se poidan desenvolver nunhas condicións óptimas de benestar [...]

Datos de adopcións
Galicia rexistrou, durante o primeiro semestre de 2010, a formalización de preto de 160 adopcións, si se teñen en conta os autos de adopción nacionais (25) e as preasignacións internacionais (132). Ademais, hai que ter en conta que das 34 propostas de adopcións realizadas neste período (34), once foron de recen nados.
A Consellería de Traballo e Benestar, a través da Secretaría Xeral de Familia e Benestar, recibiu durante este período de tempo un total de 279 solicitudes de adopcións nacionais e internacionais.
Por países, a maior parte das presasignacións corresponderon a adopcións de nenos e nenas de Etiopía (46 solicitudes); de Vietnam (27); de China (21); e de Colombia (15). Con todo, tamén se xestionaron expedientes de rapaces e rapazas de Kazajstán, Nepal, Ucraína, Rusia, Hungría, Filipinas ou Bulgaria.

Fonte: Xunta de Galicia

sábado, 30 de octubre de 2010

El cuento preferido de Nuno ...

Había una vez un papá y una mamá que fueron en avión a buscar a su hijo, Nuno, muy, muy lejos, ... a Etiopía ... Nuno era un bebé muy pequeñito y vivía en una casa con otros niños ... cuando mamá entró en la casa de los niños y lo cogió en el "colo" (regazo), lloraba y le daba muuuuuchos besitos porque estaba muy, muy contenta de estar con su bebé ... y papá, que estaba muuuuuuy contento les daba muchos besitos a Nuno y a mamá ... y Nuno miraba a mamá y a papá con los ojos muy abiertos y la carita muy seria ... Pasamos un poquito tiempo en Etiopía juntos, en una ciudad muuuuuuy grande que se llama Addis Abeba y, para volver a casita, a Miño, Nuno, papá y mamá tuvieron que volar en tres aviones: uno grande, otro mediano y otro pequeño ...
En Etiopía subimos a un avión muy, muy grande ... Nuno estaba en el "colo" de mami y una azafata le sujetó su cinturón de seguridad pequeñito al de mamá y cuando el avión despegó así brrrrrruuuuuuuummmmm
(gesto con la mano), Nuno se agarró muy fuerte a mami y se quedó dormidito ... en ese avión estuvimos mucho tiempo y por la noche Nuno dormía en una cuna que tenía el avión, ... pero se despertó y se puso a llorar, guá, guá, guá, ... Nuno lloraba mucho y no paraba ... mamá quiso darle "bibe", pero Nuno no quería ... mamá quiso darle agua, pero Nuno no quería y seguía llorando ... guá, guá, guá, ... entonces mamá se puso de pié con Nuno en el "colo" para acunarle, entonces, ... cuando Nuno abrió los ojos y vió a tantos pasajeros durmiendo, se quedó calladito, calladito, ... entonces mami y Nuno se sentaron, mamá le puso una película de un ratoncito que se llama "Ratatouille" y Nuno se quedó dormidito.
Llegamos a Frankfurt, un aeropuerto muuuuuuy grande, nos bajamos del avión grande y ... corre, corre, corre, para subir al avión mediano, ... Nuno estaba en el "colo" de mami y ... cuando el avión despegó, así brrrrrruuuuuuummmmm, Nuno se agarró muy fuerte a mami y se quedó dormidito ...
Y llegamos a Madrid y nos bajamos del avión mediano y corre, corre, corre, para subirnos al avión pequeño, ... Nuno estaba en el "colo" de mami y ... cuando el avión pequeño despegó, así brrrrrruuuuuuuummmmmm, Nuno se agarró muy fuerte a mami y se quedó dormidito ...
Y llegamos a Santiago y nos bajamos del avión pequeño, recogimos las maletas y cuando salimos por una puerta muy grande, ... nos estaban esperando: abuela Maca, abuelo Geno, abuela Tita, abuela Mini, abuelo Andrés, padrino, Lola, Gus, Guille, Carmen-madrina, Eugenia, Santi, Javier, Julia y Alba, que era un bebé pequeñito, y Fany, la mamá de Haimanot y su madrina, yyyyyy ... tenían muuuuuuuuchos globos y juguetes, un camión para Nuno muuuuuy grande y una cesta llena de cositas para Nuno y un ramo de flores muy bonitas y todos estaban muuuuuy contentos y nos dieron muchos besos y ala!, Nuno se puso a jugar en el suelo con Santi y su camión ... y colorín, colorado, nuestro cuento estaba empezando ...

domingo, 17 de octubre de 2010

Entre dos tierras

Entre dos tierras from Rodrigo Zárate Moedano on Vimeo.

Dos hermanas gemelas, tienen 28 años y por primera vez después de haber sido dadas en adopción cuando eran bebes a una familia sueca, vuelven a su país de origen: Etiopía. Aunque crecieron en Suecia nunca perdieron el contacto con su familia biológica. Marie y Lena han construido su propia imagen de Etiopía pero la duda ha existido siempre ¿Cómo es Etiopía en realidad?

Es un documental que hice en 2005 en Suecia. Fue seleccionado como finalista aspirante al Premio Docúpolis al Mejor Documental, del Festival Internacional Documental de Barcelona DOCUPOLIS en su edición 2005.

Rodrio Zárate Moedano

sábado, 9 de octubre de 2010

Pumpeaño felliiiii ...

Cuánto tiempo!!!!! y cuántas cosas hemos pasado desde nuestra última entrada!!!! ... mi madriña!!!!! ... tantas que no sé por dónde empezar ...
Por lo más importante ... el pasado 24 de septiembre, Nuno cumplió dos añazos y por todo lo alto ... fiesta en el "tole" (cole) y fiesta en casa ... desde entonces no para de cantar "pumpeaño felli" y he tenido que esconderle la corona de los 2 años porque quería ponérsela toooodo el día, todos los días y para ir a tooooodas partes ... se hace mayor "o noso bebé" ... qué cantidad de sentimientos encontrados ... por un lado contentos y orgullosos de verle crecer fuerte, hacerse independiente, celebrar sus logros (ya hace pis en el orinal "tolito" (solito), ... pero por otro lado da mucha pena ir pasando y cerrando las diferentes etapas evolutivas ... en fin, "se escapan muy rápido".
Habreis notado que en la cabecera del blog hay dos tickers ... y no, no es un error, ... uno es el ticker de Nuno, de su edad y ... el otro contará la espera hasta que llegue su hermanito o hermanita ... y es que hemos iniciado un nuevo expediente de adopción internacional para Etiopía, presentamos tooooooodos los papeles en la Xunta el pasado 13 de septiembre, ... el mismo día que iniciamos el expediente de Nuno, pero cuatro años después ... si, le hemos dado un toque de romanticismo a la casposa burocracia y, además hemos sumado un "batallita" más que contarles (y darles la tabarra) cuando Nuno y su herman@ cuando sean mayores ... Así que, estamos de nuevo en proceso ... con algunos cambios, en el procedimiento (la Xunta ha mejorado la reunión informativa, el formato de dossier, al ser ya padres adoptantes no hemos tenido que hacer los cursillos preparatorios en Santiago de Compostela y la rapidez en el envío del número de registro en el Registro de Familias Adoptantes (sólo 5 días, frente al mes y pico en la adopción de Nuno) y ... cambio también, porque con Nuno en casa el tiempo no corre, vuela y la percepción de la espera (gracias a él) va a ser también diferente ... lo que no ha cambiado es la ilusión de aumentar la familia, de ser un@ más (a Burla le va a dar algo ... otro cachorr@!!!), que Nuno tengo un hermanit@ y de volver a Etiopía ...
Más cosas ... acabé el Master que estaba cursando y que me supuso un esfuerzo personal y de tiempo enorme ... tutoricé un curso on line (mis alumnas estaban en Argentina) ... y se casaron (por todo lo alto) mi hermano y mi cuñada, los papás de Alba, mi sobrina guapa ... y Alba y Nuno llevaron las arras ... estaban guapísimos vestidos de pus-pus, con sus zapatitos de charol y los trajecitos color crema y ... de trastes-terremotos, no pararon un momento ... es más, creemos que hubo boda y los casaron, porque el cura era tío-abuelo de Julia, la novia, ... otro cura no los casa seguro, con los dos "chispas" desbaratando la capilla ... en fin, pasamos mucho trabajo organizándolo todo, pero la boda salió fenomenal y ... nos lo pasamos muy, muy bien!!!!
En fin, me gustaría mucho volver a escribir con más frecuencia ... aunque sé que con el niño y el final de año movidito que me espera (muchísimo trabajo hasta febrero ... y que no falte) va a ser difícil ... este cuaderno de bitácora es para mi, para quién nos lea, pero sobre todo para Nuno ... y su herman@ ... y hay mucho, mucho que contar ...

domingo, 8 de agosto de 2010

Un año ...

Sigo a mil ... y no es por Nuno (o sólo por Nuno) sino por mi (tengo una capacidad extraordinaria para meterme en mil "fregaos") y por ... no sé, "la vida" ... el caso es que el viernes hizo un año que la familia aumentó formalmente, por fin juntos en Addis Abeba, Papá, Mamá y Nuno ... y no he podido escribir hasta hoy ...
Desde el martes, el 3 de agosto pasado nos subíamos a un avión rumbo a Etiopía, y en un ejercicio de sugestión inconsciente (lo juro), me vuelan mariposas en el estómago, me huele un poquito a Etiopía y me emociono sin querer ... Nuno nos tiene enamorados, locos de amor, ... es un niño alegre, sonriente, inteligente, parlanchín, cariñoso, inquieto, vivo ... qué voy a decir!!!! y estos días de recuerdos de vivencias, sensaciones, emociones, ... están siendo muy intensos ...
El recuerdo del olor a especias, a mala combustión de tubo de escape, a tierra mojada (viajamos en época de lluvias), a café tostándose, a incienso, a palomitas de maíz ... la emoción del encuentro, ... Nuno pequeñito, muy serio, vestido de rosa, sus ojazos mirándonos fijamente, cómo tocaba mi pelo rubio sorprendido ... Papá incrédulo abrazándonos y preguntando con la mirada emocionada por el libro de instrucciones ... la primera sonrisa del peque, ... la ciudad de nuevo, efervescente, llena de vida ... los coches, la gente, los burros, los perros, las cabras, el tráfico ordenadamente caótico, ... todo en movimiento, fluyendo ... el colorido de las tiendas, los baches, el barro (que no mancha a los etíopes, sólo a los "farenji"), la cerveza Saint George "betam cascada" (creo que se escribe así), la pobreza, la riqueza (sólo de unos pocos), los andamios de madera de los edificios en construcción, los limpiabotas, las palmeras plataneras de hojas grandes, las madres con sus hijos a cuestas, los niños con la ropa demasiado grande (o demasiado pequeña), las antenas parabólicas, los cortes de luz, las pulgas, la injera picante, los mangos, las pilas de leña, las iglesias, un entierro colorido, ... y nosotros observándolo todo, intentando grabar en nuestras memorias cada segundo vivido, porque sabíamos que todo lo vivido formaría parte de nuestra existencia para siempre ...